ตอนนี้เป็นที่ปรึกษาของศูนย์สังคีตศิลป์ ฝ่ายการประชาสัมพันธ์ ธนาคารกรุงเทพ และเป็นกรรมการอยู่หลายแห่ง เช่น เป็นประธานเครือข่ายศิลปินเพื่อการปฎิรูปประเทศ ในคณะกรรมการสมัชชาปฎิรูปประเทศ ที่คุณหมอประเวศ วะสี เป็นประธานคณะกรรมการ และเป็นกรรมการผู้ทรงคุณวุฒิของกระทรวงวัฒนธรรม

 มีวิธีเลือกรับงานอย่างไร

          สังเกตุได้ว่างานส่วนใหญ่ที่ทำจะเป็นงานเกี่ยวกับศิลปวัฒนธรรมทั้งนั้น ผมคิดว่างานด้านศิลปวัฒนธรรมเป็นงานที่ผมรัก ชอบ และมีประสบการณ์ มีความมั่นใจว่าทำได้ในระดับที่เรามีความสามารถ

 เสน่ห์ของการทำงานด้านนี้คืออะไร

         บังเอิญผมเกิดในครอบครัวที่รักและชอบกาพย์ กลอน และดนตรี พ่อผมเป็นคนชอบหนังสือกาพย์ กลอน และดนตรี ผมได้จากพ่อโดยตรง พ่อสอนให้อ่าน สอนให้เขียนจนอ่านออกเขียนได้ก่อนเข้าโรงเรียน และสอนเป่าขลุ่ยด้วย ถือเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้ผมชอบงานด้านนี้ เพราะว่ามีประสบการณ์กับเรื่องนี้มาตั้งแต่จำความได้ คือรัก ชอบ กาพย์ กลอน ภาษาไทย ดนตรีไทย และความเป็นพื้นบ้านพื้นเมือง สิ่งเหล่านี้หล่อหลอมทำให้เรารู้สึกคุ้นชินและรู้สึกว่ามันเป็นชีวิตเราไปแล้ว

ชอบศิลปวัฒนธรรมแต่ทำไมเลือกเรียนกฏหมาย

         สมัยนั้นอยากเข้าอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย แต่เข้าไม่ได้ พอดีว่าปีนั้นเป็นปีสุดท้ายที่คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์เปิดให้เข้าเรียนได้โดยไม่ต้องสอบ ก็คิดว่าจะเรียนสักปีหนึ่งแล้วค่อยมาสอบที่จุฬาฯใหม่  ปรากฏว่าเรียนธรรมศาสตร์แล้วสนุก ทุกตารางนิ้วมีเสรีภาพ คือไม่ต้องเรียน ทำแต่กิจกรรม ตั้งชุมนุมวรรณศิลป์ ตั้งชุมนุมดนตรีไทย ได้ทำกิจกรรมที่เราชอบ เต็มที่เลย การเรียนเป็นเรื่องรองไป

การจะสร้างสรรค์ผลงานขึ้นมาสักชิ้นต้องมีองค์ประกอบอะไรบ้าง

        หนึ่ง ต้องมีเรื่องที่เป็นสาระ เป็นเรื่องที่ไม่มีใครพูดถึง หรือหากเป็นเรื่องที่มีคนพูดถึงมากๆ ก็ต้องหาแง่มุมที่คนยังไม่พูดถึง และสอง เรื่องนั้นต้องเด่น อารมณ์ความรู้สึกของเราจะต้องไปกับเรื่องนั้นด้วยจริงๆ เช่น ถ้าไม่เคยอกหักคุณจะไปดัดจริตเขียนกลอนอกหัก ไม่ได้

ผลงานล่าสุดของอาจารย์

        ตอนนี้กำลังเขียนหนังสือ "เขียนแผ่นดินสุวรรณภูมิ" เขียนจบไปแล้วเกี่ยวกับแผ่นดินไทย ใช้เวลา 3 ปีเขียนเกี่ยวกับทุกจังหวัดทั่วประเทศ และแผ่นดินลาวใช้เวลา 1-2 ปี 17 แขวง กำลังจะเขียนเวียดนาม เป็นงานเขียนเกี่ยวกับวิถีชีวิต วัฒนธรรม ทิวทัศน์ งานศิลปะ หัตถกรรม และโบราณสถาน เขียนจากความรู้สึก เหมือนเขียนรูป ดูแล้วเกิดความรู้สึกอะไร เขียนออกมาเป็นคำ ถ่ายทอดเป็นบทกวี

เป้าหมายที่อยากจะนำเสนอเรื่องราวของประเทศเพื่อนบ้าน

         ผมเขียนเรื่องประเทศลาว ชาวลาวชอบมาก ชาวลาวพงสาลียังไม่เคยเห็นอัดตะปือ หรือไชยบุรีก็ยังไม่คเคยเห็นเชียงขวาง เขาก็ได้ดู ได้เห็นแผ่นดินลาว และเป็นประโยชน์กับคนไทยที่จะได้รู้จักลาวในอีกแง่มุมหนึ่ง คนไทยจะได้รู้จักประเทศต่างๆ ในแบบของผม และถ้าเป็นไปได้ ขณะเดียวกันก็มีการแลกเปลี่ยน เช่น กวีอินโดนีเซียมาเขียนเรื่องประเทศไทยทั้งหมดแล้วนำไปเผยแพร่ในอินโดนีเซีย ชาวอินโดนีเซียก็จะได้รับรู้เรื่องราวประเทศไทยในแง่มุมของกวีอินโดนีเซีย เป็นการแลกเปลี่ยนในแง่มุมของศิลปวัฒนธรรม ได้รู้จักชีวิตความเป็นอยู่และบรรยากาศของประชาชนผ่านวัฒนธรรม อารยธรรมต่าง ๆ ไม่ใช่เฉพาะด้านบทกวี งานศิลปะทุกด้านน่าจะทำกันเป็นทีม ไม่ใช่ผมไปคนเดียว ผมเขียนกวี คนเขียนรูปไป คนทำดนตรีไป แล้วเอามาบูรณาการให้เป็นงานศิลปะ

เคยรู้สึกท้อแท้กับการทำงานบ้างมั้ย

       ไม่ท้อ ผมก็ทำของผม เพราะผมมีความสุข เวลานั่งเขียนงานมันได้ดื่มด่ำ เหมือนศิลปินมีความสุขกับงานที่ทำ เวลาเขียนรูปก็ได้จับฉวยบรรยากาศ ได้เห็นแสงแดดที่ส่องทะลุใบไม้ลงมาปาดป้ายแผ่นดิน มันงดงามอย่างไร เขียนเสร็จมีความสุขแล้ว

คำขวัญกาญจน์ - สุพรรณ