ไอคอนบทความ มหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นอำเภอสามชุก


วันที่เพิ่มข้อมูล : 09-09-2026 00:00:56 แก้ไขข้อมูลล่าสุด : 09-09-2026 00:00:56 อ่านแล้ว 121 ครั้ง
แชร์บทความ: Facebook LINE

ที่ตั้งและอาณาเขต

          อำเภอสามชุกเป็นเมืองที่อยู่ทางด้านเหนือของจังหวัดสุพรรณบุรี มีพื้นที่ขนาด 355.9 ตารางกิโลเมตร (137.4 ตารางไมล์) โดยมีที่ว่าการอำเภอสามชุก หมู่ที่ 2 ตำบลสามชุก อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี 72130 อำเภอสามชุกมีอาณาเขตติดต่อกับเขตการปกครองข้างเคียง ดังนี้

          ทิศเหนือ         ติดต่อกับ       อำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี

          ทิศตะวันออก   ติดต่อกับ        อำเภอแสวงหา จังหวัดอ่างทอง

                                      และอำเภอศรีประจันต์ จังหวัดสุพรรณบุรี

          ทิศใต้            ติดต่อกับ        อำเภอศรีประจันต์และอำเภอดอเจดีย์ จังหวัดสุพรรณบุรี

          ทิศตะวันตก     ติดต่อกับ        อำเภอหนองหญ้าไซ  จังหวัดสุพรรณบุรี

          ในแง่ของการปกครองส่วนภูมิภาคอำเภอสามชุกแบ่งพื้นที่การปกครองออกเป็น 7 ตำบล 68 หมู่บ้าน ได้แก่ สามชุก กระเสียว ย่านยาว หนองสะเดา วังลึง บ้านสระ และหนองผักนาก

          ประวัติและความเป็นมา

          ตามหนังสือนิราศสุพรรณของสุนทรภู่นิทานย่านสุพรรณ และบันทึกของคนรุ่นเก่ากล่าวไว้ว่า อำเภอสามชุกในสมัยอดีต เป็นแหล่งของการแลกเปลี่ยนสินค้า โดยชาวจีน ชาวกะเหรี่ยง ชาวลาว และชาวละว้า จำนำเกวียนบรรทุกของป่ามาขายแลกกับสินค้าที่ชาวเรือนำมาจากทางใต้ที่บริเวณท่าน้ำ เป็นตลาดมีเรือมาจอกมากมายเพื่อรับส่งข้าวจากโรงสีต่างๆ สินค้าที่ชาวบ้านนำมานั้นบรรจุอยู่ใน “กระชุก” ซึ่งทำจากลำไม้ไผ่จึงเป็นที่มาหนึ่งของชื่อ “สามชุก” ส่วนอีกชื่อเรียกขานพื้นที่นี้คือ “สามเพ็ง” ซึ่งเพี้ยนมาจาก “สามแพร่ง” เนื่องจากเป็นที่ชุมนุมของพ่อค้าที่เดินทางมาจากทิศเหนือ ทิศใต้ ทิศตะวันตก (ศูนย์มานุษยวิทยาสิริธร, 2564)

          นักประวัติศาสตร์ท้องถิ่นบางท่าน กล่าวว่า ในอดีตมีการรวมตัวของชุมชนที่บริเวณท่ายาง กับสามชุก ก่อนจะขยับขยายมาที่ตลาดสามเพ็งหรือสำเพ็ง (บริเวณตลาดสามชุกในปัจจุบัน) ส่วนชื่อของสามชุกมีข้อสันนิฐานอยู่ 2 รูปแบบ ข้อสันนิฐานแรกกล่าวว่าลากเสียงมาจากคำว่า “สามชุก” หรือ “สำ” เป็นภาษาโบราณไว้ใช้เรียกสถานที่ ส่วน “ชุก” คือ การจำนวนมา ดังนั้น “สำชุก” หรือ “สามชุก” จึงหมายถึง ชุมชน ที่ตั้งอยู่รวมกันเป็นจำนวนมาก ส่วนอีกข้อสันนิฐาน ชาวบ้านและผู้สูงอายุที่อาศัยอยู่มาอย่างยาวนานหลายๆ ท่าน มักจะเล่าถึงที่มาของชื่อ “อำเภอสามชุก” ให้ลูกหลานได้ฟังบ่อครั้งว่า ในสมัยอดีตชุมชนแห่งนี้เป็นแหล่งและท่าน้ำไว้แลกเปลี่ยนสินค้าที่สำคัญ พ่อค้ามักจะเป็นชาวจีน ชาวลาวและชาวไทยโดยส่วนใหญ่ ประชากรส่วนใหญ่ของคนสามชุกในสมัยนั้นจะเป็นสุภาพสตรีที่มาทำงานเป็นลูกจ้างบ้าง มาจับจ่ายซื้อของบ้างจึงถูกกล่าวขานกันปากต่อปากของพวกพ่อค้าทั้งในไทยและต่างแดนว่าเป็นท่าน้ำที่มี “สามชุก” กาลเวลาเปลี่ยนไปจากเดิมที่เรียกชุมชนนี้ว่า “สามชุก” ก็ค่อยๆ เพี้ยนมาเป็น “สามชุก” เหมือนในปัจจุบัน

          เมื่อปี พ.ศ. 2437 ทางราชการได้ก่อตั้งอำเภอที่มีชื่อว่า อำเภอนางบวช และบ้านสามชุก มีสถานะเป็นตำบลหนึ่งขึ้นอยู่กับอำเภอนางบวช โดยมีขุนพรมสุภา (บุญรอด) เป็นนายอำเภอ สมันนั้นใช้บ้านพักนายอำเภอเป็นสถานที่ราชการต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2440 หมื่นยกพลพ่ายเป็นนายอำเภอ ได้ก่อสร้างที่ว่าการอำเภอขึ้นในปี พ.ศ. 2454 ได้มีการเสนอขอจัดตั้งอำเภอขึ้นอีกแห่งหนึ่งแยกจากอำเภอนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี ในบริเวณหมู่บ้านเขาพระ โดยใช้ชื่อว่า อำเภอเดิมบาง จึงทำให้ต้องย้ายที่ว่าการอำเภอนางบวชซึ่งขณะนั้นตั้งอยู่ในพื้นที่ของอำเภอที่ตั้งอยู่ในพื้นที่ของอำเภอที่ตั้งขึ้นใหม่ (อำเภอเดิมบาง) ลงมาอยู่บริเวณหมู่บ้านสามเพ็ง ในพื้นที่ตำบลสามชุก กระทั่งปี พ.ศ. 2482 จึงได้มีการเปลี่ยนชื่อจากอำเภอนางบวชเป็นอำเภอสามชุก เพื่อไม่ให้เกิดการสับสนกับอดีต และให้สอดคล้องกับชื่อตำบลที่ที่ว่าการอำเภอตั้งอยู่และในปี พ.ศ. 2526 แยกพื้นที่ตำบลหนองหญ้าไซ ตำบลหนองราชวัตร ตำบลหนองโพธิ์ และตำบลแจงงาม อำเภอสามชุก ไปจัดตั้งเป็นกิ่งอำเภอหนองหญ้าไซและให้ขึ้นการปกครองกับอำเภอสามชุก (วลัยลักษณ์ ทรงศิริ, 2559)

          หลักฐานทางประวัติศาสตร์และโบราณคดี

          อำเภอสามชุก มีประวัติศาสตร์จารึกว่าเคยเป็นดินแดนที่มีความยิ่งใหญ่ในอดีต ในฐานะที่เป็นเสมือนเมืองท่าที่สำคัญของจังหวัดสุพรรณบุรี เพราะตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำท่าจีนได้เคยเป็นแหล่งอารยะธรรมเก่าแก่มาแต่โบราณหลักฐานที่แสดงถึงประวัติศาสตร์ความเป็นมาของอำเภอสามชุก ได้แก่

          เมืองโบราณไร่รถที่บ้านหนองแจง เป็นเมืองโบราณที่มีอายุตั้งแต่สมัยทวารวดีตอนปลายจนถึงสมัยลพบุรี ซึ่งมีอายุร่วมวมัยกับแหล่งโบราณคดีที่พบในเขตอำเภอสามชุก อยู่ริมลำน้ำท่าคอยฝั่งตะวันตก มีการพบพระพุทธรูปสัมฤทธิ์ ศิลปะลพบุรี เช่น พระโพธิ์สัตว์อวโลกิเตศวร นางปัญญาปารมิตา พระปางประทานพรพระพุทธรูปในซุ้มเรือนแก้ว มีทั้งที่ประทับยืนและนั่ง นอกจากบนพระพุทธรูปศิลปะลพบุรีแล้วก็ยังพบพระพุทธรูปแบบทวารวดีและอู่ทองอีกเล็กน้อย นอกจากนี้ยังมีเครื่องเหล็กชนิดต่างๆ ถึงร้อยกว่าชิ้น เช่น มีด พร้า จอบ ขวาน ต่างๆ คีมขายาว กรรไกร หนีบหมาก เครื่องปั้นดินเผา เช่น ไหเคลือบสีน้ำตาลกับไหเคลือบสีเขียวและกระปุกใส่กระดูกคนตายในสมัยราชวงศ์ซุ้ง หรือ ซ่ง หรือ ซ้อง (ช่วงพุทธศตวรรษที่ 16 – 19)

          ศาสนสถาน “ดอนทางพระ” หรือ “เนินทางพระ” ตำบลบ้านสระ อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรีใกล้กับ “ลำน้ำท่าระกำ” ซึ่งเป็นเส้นน้ำสายเดียวกับ “ลำน้ำท่าคอย” ที่เมืองโบราณไร่รถ ชาวบ้านทราบว่าเป็นแหล่งโบราณคดีมานานแล้วและมีพื้นที่ขนาดใหญ่มากกว่าที่พบเห็นในปัจจุบันเพราะเมื่อราวๆ ในปี พ.ศ. 2511 ชาวสามชุกไปขุดเอาพระพุทธรูปนาคปรกแบบลพบุรีที่ดอนทางพระประธานที่วัดวิมลโภคารามวัดใหม่ประจำเมืองของตลาดสามชุก และเมื่อ พ.ศ. 2522 ชาวบ้านขุดซากอาคารโบราณสถานในสมัยลพบุรี และขุดพบเทวรูปมีเนื้อหินสีเขียวขนาดใหญ่องค์หนึ่งที่บ้านเนินพระ ตำบลบ้านสระ อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี นักโบราณคดีได้สันนิฐานว่า ณ ที่แหล่งนี้เป็นที่ตั้งของโบราณสถานสมัยของที่สำคัญมากๆ โบราณสถานแห่งนี้ตั้งอยู่ในอาณาจักรทวารวดีช่วงศตวรรษที่ 16 – 18 เจ้าหน้าที่กรมศิลปากรจึงรีบไปขุดเอาโบราณวัตถุที่เหลืออยู่ และปัจจุบันเก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติสุพรรณบุรี (กรมศิลปกร, 2563)

          ความเชื่อและความศรัทธา ความเชื่อที่มีเฉพาะในอำเภอสามชุก ได้แก่

  1. เหนือขึ้นไปที่วัดลาดสิงห์ ก็มีเรื่องเล่าสืบทอดกันว่าเคยเป็นที่พักทัพของสมเด็จพระนเรศวรมหาราชแต่เดิมภายรอบบริเวณวัดมีสระน้ำรายรอบ ปัจจุบันถมที่ดินไปแทบหมดแล้วบริเวณบ้านลาดสิงห์ติดกับบ้านสระซึ่งพบศาสนสถานดอนทางพระตามตำนานของวัดไก้กล่าวไว้ว่าหลังจากที่สมเด็จพระเนศวรมหาราชทรงกรทำยุทธหัตถีมีชัยต่อพระมหาอุปราชเมื่อ พ.ศ. 2135 และทราบว่าพระสุพรรณกัลยาพระพี่นางที่เป็นองค์ประกันอยู่ที่กรุงหงสาวดี ถูกประหารชีวิตด้วยพระแสงดาบของพระเจ้านันทบุเรง เป็นการล้างแค้นที่พระมหาอุปราชาสิ้นพระชนม์ด้วยพระแสงของ้าวของพระองค์ สมเด็จพระนเรศวรมหาราชจึงเสด็จมาบูรณะปฏิสังขนณ์วัดลาดสิงห์เพื่อถวายเป็นพระราชกุศลแด่พระสุพรรณกัลยา และได้ยกฐานะวัดลาดสิงห์เป็นพระอารามหลวงในสมัยนั้น

             จากคำเล่าขานของคนเก่าแก่ในหมู่บ้านเล่าวว่า เดิมวัดลาดสิงห์มีชื่อว่า วัดราชสิงห์ ซึ่งหมายความถึงสิงห์ของพระราชา ต่อมาเรียกเพี้ยนเป็นวัดลาดสิงห์มาเป็นเวลาช้านาน และมีเรื่องเล่าสืบต่อกันมาว่าสถานที่บริเวณวัดลาดสิงห์ เคยเป็นที่พักทัพของสมเด็จพระนเรศวรมหาราช ซึ่งแต่เดิมภายรอบบริเวณวัดมีสระน้ำรายรอบเป็นจำนวนมาก (ปัจจุบันได้ทำการถมที่ดินไปมากเพื่อเพิ่มพื้นที่ใช้สอย) ในการเดินทัพมาครั้งนั้นได้มีพนักงานกองเสบียงอาหารเดินทางติดตามมาด้วย ส่วนมาเป็นชาวลาวเวียงจันทร์ ปัจจุบันนี้ยังมีอาศัยอยู่ด้านตะวันตกของวัด มีชื่อเรียกว่า “หมู่บ้านลาว” คำบอกเล่าครั้งสุดท้ายที่เล่าสืบต่อกันมาหลายอายุคนนี้เป็นของนางจัน พลายระหาญ อายุ 96 ปี  ซึ่งเป็นลูกหลานชาวเวียงจันทร์โดยกำเนิด ปัจจุบันเสียชีวิตไปแล้ว

             ปัจจุบันวัดลาดสิงห์เป้นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ และสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญของจังหวัดสุพรรณบุรี มีชาวสุพรรณบุรีและประชาชนทั่วไปจำนวนมากเดินทางมากราบนมัสการหลวงพ่อดำและถวายสักการะพระบรมรูปสมเด็จพระนเรศวรมหาราช สมเด็จพระเอกาทศรถ และสมเด็จพระสุพรรณกัลยาที่วัดลาดสิงห์อย่างไม่ขาดสาย (องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านสระ, 2565)

  1. วัดวิมลโภคาราม ปัจจุบันตั้งอยู่ในเขตเทศบาลตำบลสามชุกติดตลาดสามชุกร้อยปีมีประชากรอาศัยอยู่หนาแน่น อันแสดงถึงความเจริญรุ่งเรืองของบ้านและวัด ประชาชนชาตลาดสามชุกและทั่วไปจะมาขอพรจากพระพุทธรูปโบราณเก่าอันล้ำค่า ที่มีความขลัง มีความศักดิ์สิทธิ์ มีอิทธิฤทธิ์ มีอายุกว่า 1,000 ปี เล่ากันว่าเมื่อ พ.ศ. 2511 ช่างตัดผมที่ตลาดสามชุกฝันเห็นสถานที่หนึ่งที่ดอนทางพระนี้จึงชาวนกันไปทำพิธีบวงสรวงขอให้พบแล้วขุดไปพบพระพุทธรูปนาคปรก ที่มีเดือยสำหรับเสียบบนแท่น รวมทั้งเทวรูปและพระพิมพ์ต่างๆ คณะจากสามชุกนำขึ้นมาได้พบเดือยที่ฐานจึงใส่รถเข็นแล้วให้วัวลากมาประดิษฐานที่วัดใหม่คือ วัดรัตนโภคารามหรือวัดวิมลโภคาราม พอบอกเล่าเสร็จก็ช่วยกันยกองค์ท่านขึ้นจากดิน เกิดปาฏิหาริย์ในขณะที่ยกองค์ท่านขึ้นมาได้อย่าสบายและนำองค์ท่านมาถวายยังวัดวิมลโภคาราม และกลายเป็นวัดประจำท้องถิ่นของคนในตลาดสามชุกต่อมาชาวบ้านร้านตลาดจึงจัดพิธีเฉลิมฉลองกันใหญ่โต หลวงพ่อนาคปรกเป็นที่เคารพนับถือของคนชาวตลาดสามชุก คนสามชุกที่ไปประกอบอาชีพต่างถิ่นเจริญงรุ่งเรืองก็กลับมากราบพระทำบุญกันทุกครั้งที่กลับบ้านและในงานเทศกาลต่างๆ ต่อมชาวบ้านสามชุกเรียกชื่อว่า “หลวงพ่อพันปี” เป็นพระปางนาคปรกเนื้อหินเขียวสมัยทวารวดีหน้าตักกว้าง 70 เซนติเมตร เดิมสถิตอยู่ ณ วัดร้าง ชาวบ้านแถวนั้นเรียกว่า ดอนทางพระ (พิพิธภัณฑ์บ้านขุจำนงค์จีนารักษ์, 2566)

             เดิมทีหลวงพ่อองค์นี้ประดิษฐานอยู่บนศาลาการเปรียญต่อมาคณะกรรมการและชาวบ้านตลาดสามชุกได้มีมติพร้อมใจร่วมกันสร้างวิหารเพื่อถวายเป็นพุทธบูชาโดยใช้ชื่อว่า “วิหารหลวงพ่อสามชุกรัตนพุทธนิมิต” เพื่อให้ประชาชนโดยทั่วไปได้กราบไห้วสักการะบูชาขอพรเป็นการอนุรักษ์ปูชนียวัตถุอันล้ำค่าเป็นมรดกของสังคมและของชาติสืบไป

             บุคคลสำคัญในท้องถิ่น

          ก้าน แก้วสุพรรณ มีชื่อเล่นว่า แดง เป็นชาวอำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี ครอบครัวมีฐานะยากจนจึงถูกนำมาฝากเลี้ยงและต่อมาก็ได้เป็นบุตรบุญธรรมของพระครูสุนทรานุกิจ (หลวงพ่อวัดสามชุก) ศึกษาเล่าเรียนหลังจบการศึกษาชั้นประถมศึกษาชั้นปีที่ 4 หลวงพ่อต้องการส่งก้าน แก้วสุพรรณ มาศึกษาต่อที่กรุงเทพมหานครหลังบวชอยู่ได้ไม่นาน แก้ว สุพรรณ ต้องการออกหางานทำไม่นานเพราะทนกับการถูกรังแกของอันธพาลไม่ไหวจึงตัดสินใจกลับบ้านที่สุพรรณบุรีแต่หลังจากที่อยู่บ้านไม่นานก็ตัดสินใจกลับเข้ากรุงเทพมหานครอีกครั้งโดยคราวนี้เข้ามาทำงานเป็นนักมวยตระเวนชกตามงานต่างๆ หลังชกมวยเสร็จก้าน แก้วสุพรรณ และเพื่อนก็มักมาเที่ยวตามเวทีประกวดร้องเพลงลูกทุ่ง แก้ว สุพรรณ ก็จึงตระเวนประกวดเพลงไปเรื่อยๆ จนถูกกรรมการขอร้องไม่ให้เข้าประกวดเขาจึงถูกแมวมองมาทาบทามให้เป็นนักร้องบันทึกแผ่นแต่หลังจากที่ถูกพาไปพบกับ บังเละ วงค์อาบู และคำรณ สัมบุญนานนท์ และถูกปฏิเสธกลับมาพอได้ทราบข่าวว่าครู ป.ชื่น ประโยชน์ เปิดโรงเรียนสอนดนตรีและขับร้องเพลงเขาจึงไปลองสมัครจากนั้นก็ได้บันทึกเสียงอีก 2 เพลงในภายหลัง ก้าน แก้วสุพรรณ หันมาจับกิจการด้านร้านอาหาร จัดสรรที่ดินและปลูกบ้านจัดสรร แต่ไม่ค่อยประสบความสำเร็จจึงเลิกไป นอกจากนี้เขายังปลุกปั้นนักร้องลูกทุ่งประดับวงการด้วยหลายคน

          สมเกียรติ อ่อนวิมล เกิดเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2491 ที่อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี จบการศึกษาชั้นมัธยมจากโรงเรียนสามชุกรัตนโภคาราม จังหวัดสุพรรณบุรี แล้วเข้าศึกษาต่อที่วิทยาลัยครูจันทรเกษม (ปัจจุบันคือ มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม) ระหว่างนั้นก็ได้รับทุนจากมูลนิธิการศึกษาและวัฒนธรรมสัมพันธ์ไทย-นานาชาติ (เอ เอฟ เอส) เป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนไปศึกษาที่รัฐมิสซูรี สหรัฐอเมริกา และกลับมาเรียนต่อจนจบเมื่อปี พ.ศ. 2514 เข้าศึกษาระดับปริญญาตรี ในคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ภายหลังอยากจะศึกษาต่อมาสอบชิงทุนของรัฐบาลสาธารณรัฐอินเดียได้ จึงลาออกไปศึกษาที่มหาวิทยาลัยเดลี กรุงนิวเดลี จนจบการศึกษาระดับปริญญาตรีและปริญญาโท สาขารัฐศาสตร์ และได้ทุนไปศึกษาปริญญาเอก สาขาการศึกษาภูมิภาคเอเชียใต้ที่มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา ในช่วง พ.ศ. 2539 เป็นอดีตสมาชิกวุฒิสภาร่างรัฐธรรมนูญ และในช่วง พ.ศ. 2543 เป็นอดีตสมาชิกวุฒิสภาสุพรรณบุรี ชีวิตส่วนตัวสมเกียรติสมรสกับธัญญา มีบุตรชายคนเดียวคือ ธัญญ์ อ่อนวิมล สมเกียรติชอบฟังเพลงลูกทุ่ง และเลี้ยงแมวในเวลาว่าง เมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2558 เขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์บาดเจ็บขาซ้ายหักและข้อมือซ้ายหัก

เอกลักษณ์ท้องถิ่น เอกลักษณ์ที่มีเฉพาะในอำเภอสามชุก ได้แก่

          1) ชาวไทยเชื้อสายลาวโซ่ง หรือไทยทรงดำ ชาวไทยเชื้อสายเหล่านี้จะกระจายอยู่ในพื้นที่หลายอำเภอในจังหวัดสุพรรณบุรี กระจายอยู่หลายอำเภอ เช่น ในอำเภอบางปลาม้า ที่บ้านวังน้ำเย็น บ้านดอนโก ในอำเภออู่ทองที่บ้านดอน ดอนมะเกลือ สระยายโสม หนองโอ่ง ดอนไฟไหม้ บ้านโข้ง ในอำเภอสองพี่น้องที่บ้านดอนมะนาว และบ้านดอนตาเกิดในอำเภอเมืองที่บางกุ้ง ไผ่แปลกแม่ ชาวลาวโซ่งคือคนไทยกลุ่มหนึ่งที่กล่าวกันว่าอพยพหนีอิทธิพลจีนลงมา ตั้งถิ่นฐานอยู่ในแคว้นสิบสองจุไทยโดยมีเมืองแถงหรือเมืองแถนเหตุที่ชาวลาวโซ่งอพยพมาสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี บางส่วนก็มีมูลเหตุดังนี้ คือชาวลาวโซ่งที่เพชรบุรีกลุ่มหนึ่งต้องการกลับไปสู่ถิ่นฐานเดิมในแคว้นสิบสองจุไทย จึงรวบรวมญาติพี่น้องอพยพขึ้นเหนือไปเรื่อยๆ ติดฤดูฝนที่ไหนก็ตั้งพักทำไร่ ทำนาหาเสบียงพอหมดฤดูฝนก็เดินทางต่อไปจนกระทั่งคนรุ่นผู้ใหญ่ล้มตายไประหว่างทางลูกหลานรุ่นหลังก็เกิดความท้อแท้หมดกำลังใจที่จะเดินทางต่อไป จึงตกค้างไปตามระยะทางพวกที่เดินทางได้ไกลสุดก็แค่เพียงจังหวัดลพบุรี จังหวัดสระบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี จังหวัดกาญจนบุรี และจังหวัดนครปฐม เป็นต้น (พิสูจน์ ใจเที่ยงกุล, 2556)

             2) สำเนียงเสียง “เหน่อ” จุดเด่นของความเป็นคนสุพรรณเป็นที่รู้จักกันดีว่าเป็นสำเนียงพูดเสียงเหน่อของคนสุพรรณนั้นนักวิชาการระบุว่าน่าจะเป็นสำเนียงหลวงเป็นสำเนียงดั้งเดิมของคนไทย เพราะเจ้าเมืองสุพรรณเคยเป็นกษัตริย์ครองกรุงศรีอยุธยาได้อพยพผู้คนจากสุพรรณบุรีไปอยู่ที่ราชธานีศรีอยุธยาด้วย เมื่อสิ้นอยุธยาย้ายราชธานีมาอยู่ที่กรุงธนบุรีและพระนครทำให้ภาษาคนจากสุพรรณเพี้ยนผันปนกับสำเนียงจีนกลายเป็นสำเนียงคนบางกองไปจนถึงปัจจุบัน (สุพัฒน์ หอมสุวรรณ, 2556)

             3) ตลาด 100 ปี เป็นห้องแถวไม้ริมแม่น้ำท่าจีน เรียงรายสร้างเป็นเรือนไม้สองชั้น โดยที่บ้านแต่ละหลังจะมีเอกลักษณ์ที่แตกต่างกันไปด้วยชายคาไม้ฉลุซึ่งมีมากถึง 19 ลาย ส่วนใหญ่เป็นลายขนมปังขิงซึ่งเป็นที่นิยมกันมากในการตกแต่งสถาปัตยกรรมทั่วในยุโรปตั้งแต่สมัยพระนางเจ้าวิคตอเรียที่ 2 แห่งสหราชอาณาจักรเป็นต้นมาแรกเริ่มตลาดมีเพียง 3 ซอย ส่วนซอยที่ 4 เพิ่งสร้างเมื่อ 20 ปีที่แล้วตั้งอยู่ในอำเภอสามชุกในอดีตตลาดสามชุกเป็นย่านการค้าสำคัญและเป็นแหล่งชุมชนของชาวไทยเชื้อสายจีนเป็นตัวแปรที่สำคัญที่สุดคือการเริ่มต้นก่อตัวเป็นย่านการค้า เนื่องจากเดิมทีที่แห่งนี้เหมาะสมสำหรับการติดต่อค้าขายมีส่วนทำให้กลุ่มคนต่างๆ แวะเวียนเข้ามาทำการค้าคนที่เคยเร่ค้าก็เริ่มวางรากฐานทางวัฒนธรรมที่หลากหลายมามีสัมพันธ์ต่อกันในลักษณะของการเลกเปลี่ยนและซื้อขายสินค้าจนพัฒนาไปสู่การลงหลักปักฐานสร้างเมืองที่มั่นคงขึ้นมาตาม (อรุณี จำปานิล, 2550)

             4) ชุมชนคน “ไทย-จีน” ในตลาดร้อยปีแทรกตัวอยู่ตามตลาดเก่าแก่ในเมืองสุพรรณบุรีมานับร้อยตึกแถวไม้ที่เรียงรายตามริมแม่น้ำท่าจินอบอวลไปด้วยชาวจีนที่บ้านอพยพย้ายมาตั้งถิ่นฐานที่นี้บ้างก็มาเพื่อการค้าขายลำเลียงสินค้ามาทางเรือลำใหญ่ที่มีชื่อเรียกในภาษาจีนแต้จิ๋วว่า “ซงฮ่วยจุ๊น” เพื่อรับซื้อข้างจากชาวนาไปขายต่อให้โรงสีหรือรับน้ำตาลและมะพร้าวจากสวนที่อัมพวามาขายที่ตลาดบางลี่อยู่เรื่อยมาจนถึงปัจจุบันพี่น้องไทยเชื้อสายจีนส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในย่านธุรกิจการค้า เช่น ตลาดสุพรรณบุรี ตลาดสามชุกหรือตลาดเก้าห้อง เป็นต้น

รายการอ้างอิง

กรมศิลปากร (2563). โบราณวัตถุที่สำคัญ พระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร. เข้าถึงเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2566. ออนไลน์. สืบค้นจาก https://www.finearts.go.th/.

กระทรวงวัฒนธรรม (2552). การศึกษาภูมิหลังทางประวัติศาสตร์ กระบวนการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมวัฒนธรรม กรณีศึกษาชุมชนสามชุก. กรุงเทพมหานคร: เอส.เอส. พริ้นติ้ง เฮ้าส์.

บุญครอง คันธอัฏฐากร (2540). สุพรรณบุรี : ประวัติศาสตร์ ศิลปกรรม และวัฒนธรรมท้องถิ่น. กาญจนบุรี: โรงพิมพ์ หจก. ออฟเซ็ทอาร์ตออโตเมชั่น.

มูลนิธิเล็ก-ประไพ วิริยะพันธุ์ (2559). พระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวร. เข้าถึงเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2566. ออนไลน์. สืบค้นจาก https://lek-prapai.org/.

วลัยลักษณ์ ทรงศิริ (2559). สามชุก เมืองต้นน้ำ. เข้าถึงเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2566. ออนไลน์. สืบค้นจาก https://lethttps://lek-prapai.org/.

ศูนย์ข้อมูลกลางทางวัฒนธรรม (2554). ก้าน แก้วสุพรรณ. เข้าถึงเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2566. ออนไลน์. สืบค้นจาก http://www.m-culture.in.th/.

ศูนย์ข้อมูลสารสนเทศคณะสงฆ์ภาค 18 (2564). พระปางนาคปรก วัดวิมลโภคาราม. เข้าถึงเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2566. ออนไลน์. สืบค้นจาก https://www.sangha14.org.

สุพัฒน์ หอมสุวรรณ (2556). สำเนียงสุพรรณ. เข้าถึงเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2566. ออนไลน์. สืบค้นจาก http://www.m-culture.in.th/.

องค์การบริหารส่วนตำบลบ้านสระ (2565). วัดลาดสิงห์. เข้าถึงเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2566. ออนไลน์. สืบค้นจาก http://www.bansra.go.th/.

อดิศร ศรีสิโล (2547). ประวัติศาสตร์เมืองสุพรรณบุรี.  กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ : โอ.เอส. พริ้นติ้ง เฮ้าส์.

Google Maps (2566). แผนที่แสดงขอบเขตอำเภอสามชุก. เข้าถึงเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2566 ออนไลน์. สืบค้นจาก https://www.google.com/ maps/place/.

NG Thai (2549). ขนมปังขิง: ลวดลายที่แฝงอยู่ในสถาปัตยกรรมไทย. เข้าถึงเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2566 ออนไลน์. สืบค้นจาก https://ngthai.com/.

Palungjit.org (2556). ที่ว่าการอำเภอสามชุก. เข้าถึงเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2566 ออนไลน์. สืบค้นจาก สืบค้นจาก https://palungjit.org/threads/.

Samchuk (2560). ตลาดร้อยปี. เข้าถึงเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2566 ออนไลน์. สืบค้นจาก
https://www.samchuk.th.

Urbancraeture (2561). ชุมชนคนไทย-จีนในตลาดร้อยปี. เข้าถึงเมื่อวันที่ 26 สิงหาคม 2566 ออนไลน์. สืบค้นจาก https://urbancreature.co/.

 

ถูกใจบทความนี้? แชร์ต่อให้เพื่อน: