ไอคอนบทความ มหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี ความเชื่อเรื่องผีของชาวมอญหมู่บ้านวังกะจังหวัดกาญจนบุรี


วันที่เพิ่มข้อมูล : 29-01-2026 17:31:14 แก้ไขข้อมูลล่าสุด : 29-01-2026 17:31:14 อ่านแล้ว 100 ครั้ง
แชร์บทความ: Facebook LINE

          ความเชื่อเรื่องผีของชาวมอญหมู่บ้านวังกะ จังหวัดกาญจนบุรี เป็นการนับถือผีบรรพชน (ผีปู่ย่า/ตายาย) และผีเสื้อบ้านเสื้อเมืองที่เชื่อมโยงกับวิถีพุทธ เชื่อว่าผีช่วยคุ้มครองให้ร่มเย็นเป็นสุข ควบคู่กับการเป็นกุศโลบายควบคุมมารยาทและพฤติกรรมทางสังคม โดยมี "ปาโนก" หรือผีบ้านผีเรือนเป็นแกนหลักความเชื่อเรื่องผีของชาวมอญหมู่บ้านวังกะ โดยสามารถจำแนกผีได้เป็น 4 ประเภท คือ

          1. ผีบ้านผีเรือน / ผี ปู่ ย่า ตา ยาย (อะโล๊กฮ่าว)

          2.เจ้าพ่อเจ้าแม่ (อะโล๊กเม่อเย็วป้าเย็ว)

          3. ผีเร่ร่อน(ผีกลางถนนผีหิวโหย)

          4. ผีอื่นๆ  เช่น  ผีบ้านผีเรือน / ผีปู่ย่าตายาย (อะโล๊กฮ่าว) (อะโล๊ก แปลว่า ผี, ฮ่าว แปลว่า บ้าน) ผีบรรพบุรุษ ผีบ้านผีเรือนเป็นผีที่มี ความผูกพันกับวิถีชีวิตของชาวมอญที่หมู่บ้าน วังกะมากที่สุด ไหว้เพื่อให้บรรพบุรุษดูแล ลูกหลานให้ทำมาหากินเจริญรุ่งเรือง อยู่เย็น เป็นสุข ไม่เจ็บป่วยไข้ ผีบรรพบุรุษ เป็นผีประจำตระกูล แล้วแต่ว่าครอบครัวใด ตระกูลใดจะนับถืออะไร เป็นผีต้นตระกูลก็จะเซ่นไหว้ผีชนิดนั้น โดยการที่จะรู้ว่าผีต้นตระกูลเป็นผีอะไรนั้นส่วนใหญ่ ไม่ทราบที่มาเพราะเซ่นไหว้กันมาตั้งแต่ปู่ย่า ตายาย แต่ชาวมอญบางคนก็ทราบที่มาว่าผี ประจำตระกูลของตนนั้นเราไม่อาจรู้ได้เอง ต้องให้คนทรงมาเข้าทรงแล้วบอกให้ทราบ  ช่วงเวลาที่จัดพิธีเซ่นไหว้ผีบ้าน ผีเรือน/ผีบรรพบุรุษ พบว่าเมื่อก่อนไหว้ 2 ครั้ง คือ ก่อนเกี่ยวข้าว ก่อนทำนา แต่ละบ้านไหว้ กันเองไม่จัดพิธีเซ่นไหว้ร่วมกัน  เมื่อเกี่ยวข้าวเสร็จแล้วนำข้าวมาไว้ที่บ้านแล้ว จัดพิธีเซ่นไหว้ พร้อมกันทั้งหมู่บ้าน ปัจจุบันการไหว้ทั้ง 2 ครั้งนี้ล้วนแต่ จัดกันเองของแต่ละบ้านไม่จัดพิธีเซ่นไหว้พร้อมกัน และการไหว้ของแต่ละบ้านไม่เหมือนกันแตกต่างกันบางบ้านอาจจัดครั้งเดียว คือ ช่วงปีใหม่ของชาวมอญ คือ หลังออกพรรษาเวลาข้าวเหนียวใหม่ออกวันใดวันหนึ่งไม่กำหนดแน่นอน

           ข้อกำหนด / ลักษณะของการเซ่นไหว้ พบว่า ไม่สามารถเปลี่ยน เครื่องเซ่นไหว้ได้ ทุกปีต้องเซ่นไหว้เหมือนกันทุกปี นอกจากจะเกิดเหตุกับคนในครอบครัว นั้นๆ แล้วให้คนทรงมาเข้าทรงเพื่อเป็นสื่อระหว่างผีต้นตระกูลกับคนในครัวเรือนว่าผีต้นตระกูลต้องการให้เปลี่ยนเครื่องเซ่นหรือเพิ่มเครื่องเซ่นใดอย่างไรการไหว้นี้ต้องไหว้ทุกปีหากไม่จัดพิธีเซ่นไหว้คนในครอบครัวนั้นๆ จะเจ็บป่วยหรือมีอันเป็นไป และห้ามไม่ให้จัดพิธีเซ่นไหว้ในวันพระ หรือวันโกน การจัดพิธีเซ่นไหว้ หากจัดพิธีการเซ่นไหว้ไม่ถูกต้อง มีข้อบกพร่อง ใดๆ คือ ของเซ่นไหว้ไม่ครบ ไม่เหมือนปีที่ ผ่านๆ มา หรือกล่าวคำเซ่นไหว้ไม่ถูกต้องจะทำให้ลูกหลานในบ้านเจ็บป่วยไม่สบายซึ่งต้องจัดพิธีเซ่นไหว้เลี้ยงผีใหม่อีกครั้ง

ลักษณะการเซ่นไหว้ผีแต่ละชนิดมีลักษณะแตกต่างกันดังนี้ ผีเต่ามีการไหว้คือ 1 ปีไหว้ 2 ครั้ง คือช่วงกลางปี 1 ครั้ง และปลายปี 1 ครั้ง (ช่วงข้าวใหม่ออก) ไหว้ที่เสาผี ในห้องผีและของที่อยู่ที่เสาผีคือ ชะลอมที่สานด้วยไม้ไผ่ ข้างในชะลอมมีไม้ไผ่ตัดเป็นท่อนเล็กๆ 5 ท่อน ต้นไม้(ในที่นี้น่าจะหมายถึง กิ่งไม้คือ ต้นนอมซอด) และน้ำส้มป่อยกับน้ำขมิ้น (น่าจะใส่ ไว้ในกระบอกไม้ไผ่)

         ผีไก่ มีการไหว้คือ เซ่นไหว้ บรรพบุรุษด้วยไก่ต้ม โดยต้องใส่ ปากไก่ เล็บไก่ เครื่องในไก่เล็กน้อย รวมใส่ถุงไว้ผูกที่เสามุมบ้าน รวมทั้งของจำเป็นในการไหว้คือ มะพร้าว กระบอกไม้ไผ่แขวนที่เสาผี พันผ้าสีแดงสีขาว โดยข้าวของต่างๆ จัดวางและถูกไว้ตรงบริเวณ เสาผี ในห้องผีการไหว้ผีไก่นี้เริ่มพิธีโดยการตั้ง จิตอธิษฐานถึงผีบรรพบุรุษให้ดูแล ปกป้องคนในครอบครัวขอให้ทำมาหากินเจริญรุ่งเรือง (แล้วแต่จะขอ) โดยผู้นำในการทำพิธีคือ ผู้เฒ่า ผู้แก่ในบ้านหรือเจ้าบ้าน(กรณีที่ทำพิธีเองโดย ไม่ให้หมอผี/คนทรงมาทำพิธีให้ หรือไม่อย่างนั้น ก็ให้หมอผี/คนทรงมาทำพิธีให้) เมื่อทำพิธีเสร็จ แล้วให้ทิ้งของเซ่นไหว้ไว้ที่เสาผีนั้น ประมาณ 1 ชั่วโมง หลังจากนั้นจึงนำของที่เซ่นไหว้มากิน แบ่งให้คนในครอบครัวรับประทานกันได้ โดยเฉพาะเนื้อไก

          ไหว้กระบอกไม้ไผ่ พบว่ามี 2 แบบคือ แบบที่ 1 ล้างกระบอกไม้ไผ่ให้สะอาด ใส่น้ำใหม่ (น้ำสะอาด) และใบไม้(ต้นนอมซอด) ลงในกระบอกไม้ไผ่ แขวนไว้ที่เสาผี (กระบอก ไม้ไผ่นี้จะเปลี่ยนเป็นกระบอกไม้ไผ่อันใหม่หรือ แค่ล้างกระบอกไม้ไผ่อันเดิมให้สะอาดก็ได้) ให้ผู้ใหญ่ที่นับถือ หรือคนทรง หรือผู้ใหญ่ที่เป็นคนในบ้านที่ทำพิธีเป็นมาทำพิธี โดยการพูดเป็น ภาษามอญ เกี่ยวกับการเชิญวิญญาณบรรพบุรุษ มารับเครื่องเซ่นสังเวย และขอให้ปกป้องดูแล ลูกหลานในตระกูลขอให้ทำมาหากินสะดวก เป็นต้น หลังจากผู้ทำพิธีกล่าวเสร็จจะนำมะพร้าว ที่ผ่าไว้แล้วมีน้ำมะพร้าวอยู่ข้างใน ไปเทน้ำมะพร้าวลงดินบริเวณบ้าน ก็ถือว่าเสร็จพิธี สำหรับแบบที่ 2 คือไหว้ละ 2 ครั้ง ของที่ใช้ไหว้ คือ 1) ข้าวจ้าวหุงสุก 2) กล้วย 3 หวี  3) ข้าว เหนียวนึ่ง 4) ขนมบัวลอย 5) เหล้า 6) กุ้งแห้ง และหมาก พลู (อย่างละนิดหน่อยใส่จานเดียวกันนับเป็น 1 ชุด) ทั้งหมดแบ่งเป็น 3 ชุด เมื่อเตรียมของเสร็จแล้วเรียกผีบรรพบุรุษมากิน เครื่องเซ่นไหว้ โดยพูดเป็นภาษามอญของที่อยู่ที่เสาผีเป็นกระบอกไม้ไผ่ใส่ดอกไม้ใส่แหวนที่มีหัวเป็นพลอยสีแดงในกระบอกนั้นด้วย มีมะพร้าว 1 ลูก วางไว้ที่โคนเสา ที่มะพร้าวมัดด้วยด้ายขาวด้ายแดงที่จุกมะพร้าว (มะพร้าวนี้ เปลี่ยนปีละ 2 หน ตอนที่จัดพิธีไหว้ผี หรือหากมะพร้าวปริแตกก็ต้องเปลี่ยนทันที) การทำพิธี ไหว้ผีของป้ามะเซิง มีคนมาทำพิธีให้คือ ป้าโยะเตน เป็นหญิงชราอายุประมาณ 80 ปี ค่าทำพิธีเป็นเงิน 39 บาทและเมื่อพิธีเสร็จก็จะแบ่งกล้วยให้ป้าโยะเตน 1 หวี

       ไหว้ผลไม้พบว่ามี 2 แบบ คือ แบบที่ 1 คือ ครั้งที่ป้านุยังไม่ได้แต่งงาน อยู่กับพ่อแม่ให้ไหว้ปีละ 1 ครั้ง (ช่วงก่อน สงกรานต์) ที่เสาผีในห้องผี เวลา 08.00-11.00 น. ของที่ใช้ไหว้ คือ        1) ผลไม้อย่างละ 1 ผล ใส่ไว้ ในจานเดียวกัน จัดไว้ 2 จาน (ผลไม้นี้จะเป็น อะไรก็ได้ตามฤดูกาล เช่น กล้วย ทุเรียน มะม่วง มังคุด แอปเปิ้ล องุ่น เป็นต้น) 2) ข้าวเหนียวนึ่ง โรยมะพร้าว 3) ชายำ(นำใบชาสดๆมายำใส่งาดำน้ำมัน เกลือ และอื่นๆ) 4) น้ำมะพร้าวใส่แก้ว 2 แก้ว 5) น้ำส้มที่เป็นขวดๆ 2 ขวด 6) แจกัน 1 ใบ กระถางใส่ธูปเทียน จัดไว้บนหิ้ง (สำหรับ บ้านป้านุทำที่เสาผีเป็นหิ้ง ไม่แขวนของต่างๆ ไว้ที่เสาเหมือนบ้านอื่นๆ) เมื่อเตรียมของ ทุกอย่างจัดไว้ที่โต๊ะตรงเสาผี ในห้องผีบนบ้าน เสร็จแล้ว ก็จะพูดเป็นภาษามอญเพื่อขอขมา ผีบรรพบุรุษว่า หากลูกหลานทำอะไรผิดต่อ บรรพบุรุษ ขอให้ผีบรรพบุรุษยกโทษ และขอให้ทำกิจการค้าขายได้ดี ขอให้คุ้มครองลูกหลานให้ อยู่เย็นเป็นสุข เป็นต้น (การดำเนินการนี้เมื่อก่อนคนที่บ้านป้านุดำเนินการเอง (น่าจะเป็นพ่อของป้านุ) ไม่ต้องให้คนทรงมาทำแต่ปัจจุบันให้ป้าโด๊ด มาดำเนินการให้และหากไม่ไหว้จะไม่สบายก็จะต้องจุดธูปขอโทษแล้ว จัดพิธีไหว้ เพียงปีละ 1 ครั้งเท่านั้น) สำหรับแบบที่ 2 คือ ปัจจุบันที่ป้านุอยู่กับสามีแล้ว ต้องให้ป้าโด๊ดมาดำเนินการ การเลี้ยงผีของป้านุนี้ เนื่องจากที่บ้านป้านุทำสวนทุเรียนด้วยจึงไหว้ เลี้ยงผีช่วงที่ทุเรียนเริ่มออกผลจะนำมากินก่อน ไม่ได้ต้องเลี้ยงผีก่อน ป้าโด๊ดจะเป็นผู้บอกว่าใช้ อะไรบ้างและอะไรวางตรงไหน ของไหว้ส่วนใหญ่เหมือนเดิมแต่เพิ่มน้ำหอมและแป้งฝุ่นใส่ ในแก้วที่มีน้ำเปล่าใช้สำหรับพรมของเซ่นไหว้ ซึ่งจัดเตรียมไว้เป็น 4 ชุด แบ่งดังนี้3 ชุดแรกไว้สำหรับผีบรรพบุรุษ โดยป้าโด๊ดจะพรม 3 ครั้งรอบของไหว้ทั้ง 3 ชุด พร้อมกับเรียกผี บรรพบุรุษให้มารับเครื่องเซ่นไหว้ แล้วพูดเป็นภาษามอญว่าให้ลูกหลานของตระกูลนี้ทำมาค้าขึ้นให้ผีบรรพบุรุษให้ศีลให้พรลูกหลานส่วนอีก 1 ชุด ป้าโด๊ด เรียกเจ้าพ่อเจ้าแม่ที่ดูแลหมู่บ้าน และผีตายโหง (ผีที่ไม่มีญาติ ผีที่จมน้ำตาย และอื่นๆ)มารับเครื่องเซ่นไหว้ ซึ่งชุดนี้จะเป็นชุดที่ สำคัญที่สุด เมื่อเสร็จพิธีแล้วเจ้าบ้าน (ป้านุ) จะ ให้ของที่อยู่ในชุดนี้แก่ป้าโด๊ดนำกลับบ้านไป ส่วนที่เหลือเมื่อเสร็จพิธีก็แจกจ่ายกันกินในหมู่เครือ ญาติ(จัดงานเฉพาะในบ้าน)เมื่อเสร็จพิธีไหว้ผี แล้ว ป้าโด๊ดจะนำน้ำที่พรมของเซ่นนั้นมาพรมคนในบ้าน และใบไม้ที่ใช้พรมน้ำเมื่อเสร็จพิธีจะเก็บไว้บูชาอย่างน้อย 7 วันหลังจากนั้นอาจ เก็บไว้ที่หิ้งต่อไปหรือทิ้งได้ถ้าครบ 7 วันแล้ว ภายหลังจากเสร็จพิธีแล้วนั้น หากบางบ้านต้องการสื่อสารกับผีบรรพบุรุษ ป้าโด๊ดจะเข้าทรงให้หรือบางครั้งการทำพิธผีบรรพบุรุษไม่พอใจก็จะเข้าทรงป้าโด๊ด อัตโนมัติแล้วบอกคนในบ้านว่าไม่พอใจเรื่องใด เช่น จัดพิธีเลี้ยงช้าเกินไป หรือของที่นำมาเป็นของไม่ดี เป็นต้น (สำหรับกรณีนี้เกิดขึ้นไม่บ่อยนัก)

            2. เจ้าพ่อเจ้าแม่ (อะโล๊กเม่อเย็วป้า เย็ว) อะโล๊ก แปลว่า ผี เม่อเย็วป้าเย็ว หมายถึง เจ้าพ่อเจ้าแม่ สถานที่ตั้งของศาลเจ้าพ่อเจ้าแม่อยู่ที่หลังเจดีย์พุทธคยาชาวมอญที่หมู่บ้านวังกะนับถือ เจ้าพ่อเจ้าแม่มากไม่ว่าจะเป็นการเดินทางออกนอกหมู่บ้านหรือทำกิจการงานใดๆ ชาวมอญ เชื่อว่าต้องมาไหว้และบอกให้เจ้าพ่อเจ้าแม่ช่วย ดูแลปกป้องเสมอ มิเช่นนั้นงานนั้นๆ จะไม่ ประสบความสำเร็จหรือการเดินทางก็จะไม่ ราบรื่น หรือหากใครที่ไม่เชื่อมาหลบหลู่เจ้าพ่อ เจ้าแม่ก็จะเจ็บไข้ได้ป่วยหรือจนถึงกับมีอันเป็นไป (เสียชีวิต) การจัดงานพิธีไหว้เจ้าพ่อเจ้าแม่ 1 ปี ไหว้ 2 ครั้ง คือ หลังออกพรรษา ช่วง สงกรานต์ การกำหนดวันจัดพิธี โดยหมอทรง(หรือคนทรง หรือหมอผี แต่ละคนเรียกไม่ เหมือนกัน) จะเป็นกำหนดว่าจะจัดพิธีในวันใด และชาวมอญในหมู่บ้านก็จะไปร่วมงานกันเป็น ส่วนใหญ่ หากใครไปร่วมงานไม่ได้ก็จะฝากเงิน ไปช่วยซื้อของในการจัดเตรียมของแทน หรือไม่ ก็ฝากธูปเทียน และผลไม้ไปไหว้ก็ได้ การไปร่วมงานนี้ชาวบ้านจะแต่งชุดอย่างไรก็ได้ไม่มี การกำหนดไม่เหมือนเวลาไปวัดที่ผู้ชายจะต้อง ใส่เสื้อขาว โสร่งสีแดง (ลายแบบชาวมอญ) ในพิธีจะไม่มีพิธีกรรมเกี่ยวกับพระ และเป็นพิธีของชาวมอญ ดังนั้นแม้เป็นคน หมู่บ้านวังกะแต่หากเป็นคนจีน คนแขก คนไทย ก็ไม่มาร่วมพิธี แต่สำหรับเด็กแม้จะเป็นชาวมอญ ก็ไม่เข้าร่วมพิธีต้องอยู่ข้างนอกพิธีวิธีการไหว้เจ้าพ่อเจ้าแม่ คือ ให้จุด ธูป 3 เล่ม และดอกไม้สีขาว ระลึกถึงเจ้าพ่อเจ้า แม่แล้วขอตามที่ต้องการอาจไหว้ที่บ้านของตน หรือมาไหว้ที่ศาลเจ้าพ่อเจ้าแม่ก็ได้ ของไหว้ในวันงาน ประกอบด้วย มะพร้าวแก่ผ่าซีก 5-6 ลูก 2  กล้วยสุก (กล้วยน้ำว้า) ประมาณ 10 หวี ข้าวเหนียว (หุงแล้ว)  ขนม (อะไรก็ไดแล้วแต่จะหาได้)  ผลไม้ (อะไรก็ได้แล้วแต่จะ หาได้ตามฤดูกาล)  น้ำส้ม (ขวดละ 5 บาท) ที่ศาลเจ้าพ่อเจ้าแม่นี้จะมีสมุนมือ ขวาของเจ้าพ่อเจ้าแม่ชื่อว่า “ช้าง” มีลักษณะ เป็นเสาเตี้ยๆ ตั้งอยู่ข้างๆ ศาล ด้านซ้ายของศาลเยื้องมาด้านหน้าเล็กน้อย เวลาชาวบ้าน ไหว้ศาลเจ้าพ่อเจ้าแม่ก็จะไหว้ “เสาช้าง” นี้ด้วยการไหว้เสาช้างชาวบ้านไหว้ด้วยบุหรี่ จึงพบเห็นบุหรี่ที่ถูกจุดไหม้ทั้งมวนรอบบริเวณเสา เวลามีการไหว้เจ้าพ่อเจ้าแม่ประจำปี หลังจากที่ เจ้าพ่อเจ้าแม่เข้าทรงคนทรงแล้ว ช้าง ก็จะ เข้าทรงคนทรงอีกคนเช่นกัน โดยคนทรงของช้างนี้จะทำอาการเหมือนช้าง

            สำหรับขั้นตอนพิธีเซ่นไหว้เจ้าพ่อ เจ้าแม่ มีดังนี้เริ่มพิธีเวลาประมาณ 08.00-09.00 น. (ไม่จัดในวันพระ หรือวันโกน) ตั้งของเซ่น ไหว้ให้เรียบร้อยที่ศาลเจ้าพ่อเจ้าแม่ หลังจากนั้น คนทรง/หมอผี สวดเป็นภาษามอญ (ช่วงนี้ ชาวมอญบางคนเชื่อว่ามีแต่ผู้หญิงเท่านั้นที่ พนมมือไหว้ ผู้ชายไม่ต้องพนมมือไหว้เพราะ ผู้ชายสูงกว่าผู้หญิง ผู้ชายไม่ต้องไหว้ผี แต่คนมอญทั่วไปไม่เชื่อตามความคิดนี้) ในขณะนี้ให้ชาวบ้านอาจสวดตาม ในขณะที่สวดนี้จะคนทำพิธีจุดธูปเทียน ผูกด้ายสายสิญจน์ล้อมรอบบริเวณ และฉีดน้ำาหอม (ซื้อมาขวดละประมาณ 25 บาท) ให้ทั่วบริเวณ เติมน้ำมันจันท์ที่หน้าศาลและเอาใบไม้(กิ่งไม้ต้นนอมซอดซึ่งมีต้นขึ้นอยู่ใกล้ๆ ศาลเจ้าพ่อเจ้าแม่ และหากไม่มีต้นนอมซอดก็สามารถใช้กิ่งจากต้นอะไรก็ได้) มาประพรมที่คนทรง แล้วจึงนำน้ำหอมมาฉีดที่ตัว คนทรง (ที่เป็นหัวหน้า) เจ้าพ่อเจ้าแม่ก็จะ เข้าทรงคนทรงที่เป็นหัวหน้า คนทำพิธีก็จะถาม ทรงของเจ้าพ่อเจ้าแม่เกี่ยวกับเรื่องทั่วๆ ไป เช่น ถามว่าเจ้าพ่อเจ้าแม่พอใจหรือไม่ จะเกิดอะไร ขึ้นในหมู่บ้านหรือไม่ ความทุกข์ความสุขของคนในหมู่บ้านเป็นอย่างไร แล้วจึงให้คนอื่นๆ ที่ มาร่วมพิธีถามเกี่ยวกับเรื่องอะไรก็ได้ ทรงของ เจ้าพ่อเจ้าแม่ก็จะตอบตามนั้น

            การเข้าทรงใช้เวลาทั้งหมดประมาณ 15 นาที เมื่อเข้าทรงเสร็จก็ถือว่าเสร็จสิ้นพิธีการ ชาวบ้านที่มาร่วมงานก็จะรับประทานของเซ่น ไหว้ร่วมกัน แล้วจึงแยกย้ายกลับบ้าน เพื่อเตรียมตัวมาทำพิธีสงฆ์ตอนเย็น โดยเริ่มจากนิมนต์พระสงฆ์มาสวดมนต์ตอนเย็น (พลบค่ำ) เลือกสถานที่ใดก็ได้ในหมู่บ้าน เช่น ที่เจดีย์พุทธคยาศาลาของหมู่บ้าน หรือที่วัดวังก์วิเวการาม เมื่อพระสงฆ์สวดมนต์เสร็จ ก็จะนิมนต์พระขึ้นรถกระบะแล้วพระสงฆ์จะนำก้อนหินปนข้าวสารที่ปลุกเสกแล้วโยนไปที่ถนนรอบๆหมู่บ้าน (รถขับรอบหมู่บ้าน) โดยชาวบ้านบางคนจะนำก้อนหินนี้มาใส่แก้วใส่น้ำตั้งไว้ที่หิ้งพระเพื่อเป็นสิริมงคลหรืออาจนำก้อนหินนี้มาใส่ตุ่มน้ำกินเอาไว้เพื่อปัดเป่าสิ่งไม่ดี และชาวบ้านมีความเชื่อมั่นว่าพิธีกรรมนี้เองที่ ทำให้หมู่บ้านวังกะไม่มีเหตุเภทภัยอยู่ร่มเย็นมาจนถึงทุกวันนี้ (บางปีมีการนิมนต์พระสงฆ์ให้ฉันเพลตอนกลางวันก่อนที่ศาลากลางหมู่บ้าน)

           ตำนานเกี่ยวกับการไหว้เจ้าพ่อเจ้าแม่ เชื่อกันว่าในสมัยก่อนมีเด็กและยักษ์คู่หนึ่งจองเวรกันทุกชาติมีอยู่ชาติหนึ่งที่เด็กเกิดมาพอยักษ์รู้ก็จะมากินเด็กตอนเที่ยงวันปรากฏว่าพ่อแม่ของเด็กคนนั้นรู้ว่ายักษ์จะมากินเด็กจึงไปบอกพระพุทธเจ้าให้ช่วยลูกของตน พระพุทธเจ้าบอกให้พ่อแม่นำเด็ก มาไว้ในบริเวณที่พระพุทธเจ้าอยู่ยักษ์ก็จะเข้ามากินเด็กไม่ได้ เมื่อพ่อแม่ นำเด็กคนนั้นมาไว้ในเขตที่ พระพุทธเจ้าอยู่ยักษ์ก็ตามมาจะกินเด็กจึงถูกพระพุทธเจ้าสวดคาถาทำให้เขี้ยวของยักษ์หลุด และพระพุทธเจ้าถามพ่อแม่ของเด็กคนนั้นว่าจะเลี้ยงดูยักษ์ได้หรือไม่ พ่อแม่ของเด็กคนนั้นรับปากจึงนำยักษ์ไปเลี้ยงดูหลังจากนั้นยักษ์ตนนั้นก็คอยบอกพ่อแม่คู่นี้ว่าควรทำนาที่ใด เวลาใด อย่างไร การทำนาของพ่อแม่คู่นี้จึงได้ผลดีมาตลอดจนข่าวรู้ถึงชาวบ้านคนอื่นๆ พวกชาวบ้านจึงมาถามยักษ์เกี่ยวกับการทำนาของตนบ้าง และพอชาวบ้านมาถามมากๆ เข้าทำให้ยักษ์รำคาญจึงย้ายไปอยู่นอกหมู่บ้านที่เป็นที่สงบๆ แล้วพอครบ 1 ปีจึงค่อยอนุญาตให้ชาวบ้านมาถามได้ ปีละ 1 ครั้ง เท่านั้น จึงเป็นที่มาว่าการตั้งศาลเจ้าพ่อเจ้าแม่ต้องตั้งไว้ นอกหมู่บ้านในที่ ที่สงบๆ และมีการจัดงานเพื่อถามเรื่องการทำมาหากินของคนในหมู่บ้านได้เพียงปีละครั้งเดียวเท่านั้น

            3. ผีเร่ร่อน (ผีกลางถนน ผีหิวโหย) (อะโล๊กแปเซี๊ยะแปกเซ็ง) ผีเร่ร่อนที่ชาวมอญมีความเชื่อว่าหากกินอะไรก็ตามไม่ว่าจะเป็นขนม ข้าว หรือน้ำต้องแบ่งส่วนหนึ่งให้ผีเหล่านี้กินก่อน โดย การโยนไว้ข้างทางนั้นๆ มิเช่นนั้นจะทำให้เราป่วยเป็นไข้ไม่สบายเป็นต้น ที่อยู่ของผีเหล่านี้ คืออยู่ทั่วไป โดยเฉพาะตามสามแยก ตามถนน ในแม่น้ำ ลำคลอง โดยเวลาโยนของให้ผีเหล่านี้จะพูด ว่า “เชี๊ยะกอพั่วอ้าก้อฮัว” แปลว่า “กินอิ่มแล้ว ขอให้ไปตามทางของตน” หรือ อาจไม่พูดก็ได

           4. ผีอื่นๆ นอกจากผีบรรพบุรุษ เจ้าพ่อเจ้าแม่ และผีเร่ร่อนที่กล่าวมาข้างต้นแล้วชาวมอญที่หมู่บ้านวังกะยังมีการกล่าวถึงผีอื่นๆ อีก แต่เป็นเพียงการกล่าวถึงเฉยๆ มิได้เชื่อถือว่ามีอยู่ จริง คือ ผีกระสือ ผีปอบ (ฮะมวูย) ผีเล่นเทียน (อะโล๊กวอนมะน่าน) (น่าจะหมายถึง ผีกระสือ เหมือนข้อ 2 แต่มิได้นำมาไว้ข้อเดียวกันเพราะ วิทยากรที่ให้ข้อมูลก็ไม่แน่ใจว่าเป็นผีลักษณะ เดียวกับผีกระสือของไทยหรือไม่) ผีดังกล่าวมี แต่คนเฒ่าคนแก่ที่เล่าให้ฟังว่ามีบ้างเมื่อก่อน (ประมาณ 15 ปีที่แล้ว)

 

ถูกใจบทความนี้? แชร์ต่อให้เพื่อน: